2016 was me het (sportieve) jaar wel!

Op 1 januari 2017 vroeg wakker worden, het afgelopen jaar in mijn gedachten de revue laten passeren en dan beseffen dat ik in 2016 toch best wel wat gedaan heb op sportief gebied en dat er meer leuke onverwachte dingen op mijn pad zijn gekomen dan van te voren ooit gedacht. Toch maar even achter de computer en een blog schrijven.

2016 was me het jaar wel! Ik ging voor mijn eerste halve marathon en het werden er drie. Ik begon met hardlopen bij een echte hardloopvereniging en heb heel veel kilometers gemaakt, zowel trainingen als wedstrijden. Ik heb het hele jaar hard aan gewerkt om de beste versie van mezelf te worden met mijn Personal Body Plan. Ik richtte mijn eigen bedrijfje op, heb mijn diploma voedingsdeskundige gehaald en heb van mijn hobby ‘voeding en gezondheid’ mijn beroep gemaakt. Heerlijk weer aan het werk na 5 jaar fulltime mama te zijn geweest.

1 januari begon ik mijn dag traditioneel hardlopend en het was prachtig weer. Ik was vol in voorbereiding voor mijn eerste halve marathon op 13 maart in Parijs en had in december al een aantal lange duurlopen in de benen. Vraag me niet waarom ik Parijs heb uitgekozen voor mijn eerste halve marathon, want ik weet het echt niet meer. Ik wilde ergens lopen waar ik nog niet eerder had gelopen en het liefst ergens waar je ook nog een leuk weekend kan hebben. De meeste lopers die ik ken, hadden ingeschreven voor de CPC in Den Haag, ook in maart. Maar daar had ik echt geen zin in. Ik had al een paar keer de 10 kilometer daar gelopen en wilde niet weer naar Den Haag ook al is de halve natuurlijk wat anders dan de 10 kilometer. De keuze voor Parijs was overigens vrij snel gemaakt want ik wilde mee in de voorbereiding voor de CPC dus het moest een wedstrijd zijn in maart. Nou, dan ben je vrij snel klaar. Parijs dus!! Ik zou in eerste instantie samen met een vriendin gaan maar het bleek al vrij snel dat zij vanwege een blessure moest afhaken. Ik moest het dus alleen gaan doen.

Maar goed, ik was dus bij 1 januari, waar ik een heerlijk zonnig loopje van 9 km naar het strand heb gemaakt. Of het nou recalcitrant is of niet maar ik moet 1 januari gewoon lopen. Of ik nou op oudejaarsavond gezopen heb, te laat ben gaan slapen of te veel heb gesnacked, lopen zal ik. Het gaat altijd lekker. Het is juist op zo’n dag heerlijk om dat iets te volgevreten lijf aan het werk te zetten en je toch ietwat brakke hoofd leeg te lopen.

In december 2015 had ik al een aantal proeftrainingen bij het Wassenaarse Tri-Team meegedaan en vanaf januari was ik officieel lid van deze gezellige hardloop vereniging. Het is overigens niet alleen erg gezellig maar er wordt retehard gewerkt naar gezamenlijke of individuele doelen. Het maakt niet uit welk niveau je hebt, je bent altijd welkom bij deze leuke club mensen met zeer professionele trainers.

Vanaf januari dus volop in training met het Tri-Team om mijn eerstvolgende grote doel te halen. 21,1 kilometer is best ver. (Bijna) iedere dinsdag- en donderdagavond is het bikkelen. Dinsdag meestal intervaltraining en donderdag tempotraining. In het weekend een duurloop die je individueel of met de groep doet.

Sinds november 2015 was ik bezig met mijn Personal Body Plan en ik zat in januari in mijn derde maand. Ik was al een tijdje op mijn gezondheid en eten aan het letten maar met Personal Body Plan is het in een stroomversnelling geraakt. Met Personal Body Plan ga je met de vier pijlers gedrag, voeding, krachttraining en herstel werken aan je lichaam om je doelen te halen.

Mijn doel was een paar kilo kwijtraken en mijn vetpercentage drastisch te verlagen. Ik ging volop aan de slag met allerlei gezonde recepten en baksels en iedereen kon daar van mee genieten of hij nou wilde of niet haha. Live of via de foto’s die ik (bijna) dagelijks op Instagram post. Mijn gezin voorop, alhoewel die toch allemaal liever iets met suiker eten.

Afijn, januari en februari werden gebruikt om me voor te bereiden op Parijs. Ik heb veel trainingen gedaan en ook de duurlopen in het weekend werden steeds langer. Vaak samen met het Tri-Team omdat die duurlopen van 15km of meer niet echt gezellig zijn in je eentje. We zijn alle kanten op gehobbeld: Katwijk, Scheveningen, Meijendel en Voorschoten. Sommige duurlopen werden afgesloten met koffie en eigengebakken pannenkoeken en cake. De krachttrainingen drie a vier keer in de week gingen in de tussentijd ook gewoon door. Best een heftige periode als ik zo terugkijk. Tussendoor heb ik ook nog een keer een wedstrijd uit het Zorg en Zekerheid Circuit gelopen in Leiden: de Valentijnsloop op 14 februari. Het was al weer even geleden dat ik een 10 kilometer wedstrijd had gelopen, dus het werd weer eens tijd om te kijken waar ik stond, zeker na alle trainingen bij het Tri-Team. Het was nat en vies weer en ik had niet echt veel zin, maar ik had zo lekker meegetraind de afgelopen tijd dat ik wel eens wilde weten waar ik stond. Direct een vet PR gelopen: 54:55!!

Op 6 maart was dan eindelijk de grote dag: de Semi de Paris! Ik was op de vrijdag er voor al met mijn broer naar Parijs vertrokken met de Thalys. We hadden een heerlijk centraal appartement geboekt waar we de beschikking hadden over een klein keukentje; best fijn als je op je voeding wil letten. Zaterdag startnummer opgehaald in de massa en de zenuwen begonnen toch wel toe te nemen.

Ik had al slecht geslapen en was moe. De nacht voor de wedstrijd geen oog dicht gedaan en de ochtend van 6 maart voelde ik me brak en ik had hoofdpijn. Ik kon geen hap door mijn keel krijgen. Niet te geloven, loop je je eerste halve en dan moet dat zo beginnen. Ik had er echt een hard hoofd in, stijf van de hoofdpijnpillen en de paar uur slaap toch maar op weg naar het startterrein met de metro. In de metro werd ik bevangen door de zenuwen en doordat ik niks had gegeten brak het zweet me ook uit. Vlak voor het eindstation, kon ik me niet meer inhouden en heb gewoon staan kotsen in die metro, over een Amerikaanse dame, mijn broer en mezelf heen!!! Aaaarggghhh…hoe gênant ? In de frisse buitenlucht ging het wel weer iets beter en we hebben alles zo goed als mogelijk schoongemaakt. Ik heb heel erg staan twijfelen of ik moest starten of niet. Uiteindelijk toch gegaan, want ja die medaille hè! Zodra ik ging lopen, ging al mijn aandacht naar de omgeving, het geweldige publiek en de gave route. Ik voelde me nog steeds niet lekker maar kon dat toch op een of andere manier wegdrukken. Ik heb een redelijk stabiele race kunnen lopen en hé, ik heb hem uitgelopen in 2.12 en was zó blij!! Met betere omstandigheden was mijn tijd ongetwijfeld beter geweest, maar ja, het is zoals het is. Volgende keer beter..

Na de finish viel alle spanning weg en ‘mocht’ ik blijkbaar van mezelf  instorten. Dat heb ik dan ook gedaan. Op de weg naar het appartement heb ik mezelf volledig leeg gekotst en heb Parijs die dag alleen maar vanuit mijn bed gezien. Helaas geen lekker Frans restaurantje met vin ?erbij maar slapen, slapen en nog eens slapen… En de volgende dag in de Thalys naar huis met die medaille ?om mijn nek. Ik had me mijn eerste halve marathon overigens wel iets anders voorgesteld. Dus maar snel inschrijven voor een volgende om het goed te maken… Bij thuiskomst ingeschreven voor de halve marathon van Leiden ?

Twee weekjes om te herstellen en op 20 maart voor het eerst een 5 kilometer wedstrijd gelopen. Dat werd er wederom een van het Zorg en Zekerheid circuit. Ditmaal in Voorschoten. Vijf kilometer is lastig voor een diesel als ik ben. Ik heb mijn longen uit mijn lijf gelopen en had voor het eerst niks meer over om op het einde te versnellen. Volledig uit mijn comfortzone gekomen. Finish in 25.33!! Ik ben er wel achter dat dit niet mijn favoriete afstand is maar het schijnt goed te zijn voor je snelheid om ook af en toe dit soort wedstrijden te doen.

Op 27 maart tijdens een rondje Katwijk over het strand heen en de duinen terug speelt voor het eerst mijn heup op. Een ‘pijntje’ dat ik nog niet ken. Ik had al vaak genoeg last gehad van rug en kuiten maar mijn heup, nee! Na nog geen paar trainingen ben ik toch hiermee naar de fysio gestapt die constateerde dat de hele boel ‘scheef’ stond. Dat bleek dus niet raar na drie bevallingen met keizersnede en een hernia.  Ik ben op 9 april nog met de jongens naar Rotterdam afgereisd om daar de AD mini-marathon (4,2 km) te lopen en de kleinste liep de 1 kilometer kidsrun. In april heb ik het verder toch een tijdje rustig aan gedaan en minder kilometers gelopen.

De voorbereiding op de halve marathon van Leiden is door mijn heupblessure niet super geweest. Het lopen ging de ene keer goed en de andere keer kreeg ik er na 6 tot 8 kilometer toch weer last van. Behoorlijk frustrerend is dat! 21 april eindelijk weer pijnvrij en vanaf daar de kilometers weer opgevoerd naar 17 kilometer en twee keer 19 kilometer de laatste paar weekenden. Zou het dan toch nog goed komen???

In de tussentijd ben ik behalve hardlopen, krachttrainen, mijn gezin en huishouden ook druk met de studie voor mijn nieuwe baan als Personal Body Coach bij Personal body Plan. Ik was helemaal niet op zoek naar werk, maar het hele concept spreekt mij zo aan dat ik een email heb gestuurd met de vraag of ik coach zou kunnen worden bij dit fantastische bedrijf. Een brutaal mens heeft tenslotte de halve wereld. Ik had echt verwacht dat ze mij te oud zouden vinden. Maar het blijkt juist dat krachttraining onder mijn leeftijdgenoten (ahum, wilde ik toch bijna ‘ouderen’ schrijven…) steeds populairder wordt waardoor een wat oudere coach zo zijn voordelen heeft (lees levenservaring en ervaringsdeskundige). Daarnaast zorgt de combinatie van hardlopen en krachttraining voor een specifieke expertise waar ik veel anderen mee kan helpen. Dus ik werd aangenomen met als profiel “fitte moeder” haha.

Daarnaast was ik ook nog volop aan de studie voor het papiertje voedingsdeskundige en was ik tegelijkertijd bezig mijn bedrijfje On Healthy Ground op te richten. Op 1 juni heb ik me ingeschreven bij de Kamer van Koophandel. Ik was ZZP-er!! Ik moest nog wel even examen doen in september om me officieel voedingsdeskundige te mogen noemen.

22 mei was de Halve Marathon van Leiden. Samen met Mootje en Rob naar Leiden gereden. We waren aan de late kant en het was druk met parkeren. Dus stress!! En ja, er moet voor de start natuurlijk ook nog 6 keer geplast worden pfff… Maar goed, we hadden hard gewerkt en veel supertrainingen afgewerkt met het Tri-Team dus ik dacht er wel klaar voor te zijn. Het was zwaar, ging absoluut niet vanzelf en na 3 kilometer speelde mijn heup al op. Ik vond de route wisselend. Het was leuk door de omliggende dorpen te lopen maar grote delen van het traject vond ik oersaai. Fijn dat we wel veel support hadden onderweg van enthousiaste Tri-teamers. Guus stond zelfs op drie punten aan te moedigen, super ? Ik weet niet hoe ik het gedaan heb, maar ik ben gefinisht in 2.11, iets sneller dan in Parijs en met weer een negatieve split. En medaille nummer twee in the pocket! Na de finish even wat gedronken en gewacht op Pieter die nog moest finishen van zijn hele marathon en daarna strompelend naar de trein gelopen. Ik kon bijna niet meer lopen van de pijn in mijn heup ?

Al in februari had ik samen met Astrid ingeschreven voor de Ladiesrun in Rotterdam op 1 juni. Wat een ontzettend slecht timing. Net een halve marathon gelopen en een week erna alweer een 10 kilometer run is geen goed plan en zeker niet met de status van mijn heup. Ik ben wel hem gaan lopen als herstelloop en heb geen prioriteit gegeven aan de tijd. Volgens mij heb ik hem iets onder het uur gelopen. Het was met name voor de gezelligheid. En gezellig was het, wat een feestloop! Maar wat een takkeweer. Het heeft aan een stuk door geregend, we waren doorweekt. Maar wel weer een hele mooie medaille rijker!! En heerlijk gegeten in de Markthal.

 

Een periode van relatieve rust volgde op de Ladiesrun. Lekker rustig doortrainen en verder even niks. O ja, nog wel even examen tussendoor ? Naast het volgen van diverse workshops bij Personal Body Plan en het bestuderen van lesmateriaal moest ik examen doen en ben geslaagd. Yeah!! Een nieuw tijdperk na 5 jaar full-time moederen. Ik had er zin in. Het zou uiteindelijk nog wel tot oktober duren voordat ik kon beginnen.

De eerstvolgende run was er een voor fun: de Urban Trail in Den Haag op zondag 3 juli! Een uniek concept; lopen door allerlei gebouwen die speciaal hiervoor open worden gesteld. Gezellig samen met Richard gelopen. De route: door de Q-parking op de Grote Markt, onder de Chinese Poort door, door cafe de Boterwaag, via de Passage en de Paleistuinen naar het Binnenhof, over het podium van de Koninklijke Schouwburg, door de Gevangenpoort, de Haagsche stallen en nog veel meer. Het was een geweldig spektakel en ik heb nog nooit zo gelachen tijdens het lopen. Zullen we het over de tijd maar niet hebben?!

En geen vakantie want in juli gaan we vrolijk verder met de voorbereidingen voor de halve van Amsterdam waar ik me voor heb ingeschreven samen met een heleboel andere Tri-Team leden onder de bezielende leiding van trainster Tineke. Leuk om zo’n hele voorbereiding samen te kunnen doen. Er worden in juli en augustus flink wat kilometers gemaakt ondanks de warmte.

En ook september staat in het teken van de trainingen en lange duurlopen in de voorbereiding naar Amsterdam. Omdat ik samen met Mootje, Rob en Richard samen train met de marathongroep worden er echt fikse afstanden en trainingen afgewerkt. Je wordt toch meegezogen door het enthousiasme van de groep.

Naast het hardlopen en de krachttrainingen examen gedaan op 24 september. Missie geslaagd; diploma voedingsdeskundige in the pocket! Op 3 oktober begin ik ook mijn eerste 10 Personal Body Plan deelnemers te coachen.

Op 8 oktober, een week voor Amsterdam, schiet de kramp in mijn kuit tijdens een training op marathontempo. Ik kan niet verder lopen en moet worden opgehaald. Het zal toch geen scheurtje zijn…? Ik zie de bui al weer hangen. Iedereen van de groep heeft pijntjes en dingetjes en het schijnt ‘part of the deal’ te zijn tijdens de tapering, dus ik word enigszins op mijn gemak gesteld door de trainer. Dit waren zijn woorden: “Dit hoort 9 van de 10 keer bij de taper periode. Je lichaam is klaar voor D-day, geen zorgen maken, rusten mag nu, moet zelfs.” Thanks Pieter ? voor deze geruststellende woorden.

Die week veel gerust en een afspraak gemaakt voor sportmassage. Dat was nodig! Vrijdag samen met Mootje startnummer opgehaald en nog een officieel t-shirt gescoord in de Sporthallen Zuid. Zaterdag alles klaarleggen en op hoop van zegen maar. Kuit voelt goed.

Op 16 oktober, D-day, dag van de TCS Amsterdam (halve) Marathon, halverwege de ochtend samen met Rob, Marielle (support) en Mootje met de trein naar Amsterdam. Destination Olympisch Stadion. De marathonners waren al voor dag en dauw vertrokken want zij startten veel eerder. We konden ze in de trein al via de app volgen. Zó gaaf! We hadden deze keer alle tijd om even de sfeer te proeven in het Olympisch Stadion en we hebben zelfs de winnaar binnen zien komen. Jemig, wat lopen die gasten snel zeg ?

Het was prachtig weer om een mooie wedstrijd te lopen. Richting startvakken en de zenuwen slaan weer toe. Geen mogelijkheid meer om te plassen en ik moet toch echt nog een keer. Tot het 5 kilometer punt heb ik naar dixies uit gekeken, maar ze waren iedere keer bezet. Toch maar doorlopen. Echt relaxed loopt dat toch niet, maar op een of andere manier wordt de aandacht toch afgeleid en heb ik er niet meer aan gedacht. De hele wedstrijd genoten van het lopen, het weer, de mensen, de route, de muziek, de medelopers. Het was van begin tot eind een feestje en niet een keer last gehad, nergens van. Voor het eerst met een dikke grijns over de finish. En wat was die finish supergaaf in het Olympisch Stadion. Ik kon daar echt nog versnellen want je wordt gedragen ondanks de vermoeidheid. Medaille nummer 3 in the pocket!! ? Helaas geen PR (2.16) maar heerlijk gelopen zonder pijntjes en met superweer ?

Volgens trainster Tineke was ik de enige van de groep die gelopen had met een negatieve split. Toch de volgende keer maar eens uit die comfortzone komen. Misschien dat ik dan eindelijk eens wat sneller ga worden.. Eerst maar eens een paar weken herstellen.

Waar ik het vorige seizoen slechts een aantal wedstrijden heb meegedaan, heb ik besloten me voor het komende seizoen voor het hele Zorg en Zekerheid Circuit in te schrijven. Acht 10 kilometer loopjes om de basissnelheid wat op te gaan voeren. Eerste wedstrijd 6 november in Mijdrecht. Slechts 3 weken na de halve van Amsterdam. Ik lijk wel gek ? Ik rij mee met Mootje. Het was prachtig weer (tussen de buien door), de route was geweldig en het ging boven verwachting goed. Gelopen in een tijd van 57 minuten. Tevreden ?

Dan breekt in november een periode van kwakkelen aan. Ruim 2 weken aan het hoesten geweest en daardoor overdag een zombie. Weinig slaap, weinig energie, weinig sporten, weinig hardlopen. Gevolgd door een paar dagen buikgriep waar iedereen in huis last van heeft gehad. Wel veel werken want mijn werving is succesvol. Ik groei van 10 deelnemers naar bijna 30 eind november. En ik ben veel bezig met mijn website en het uitproberen van lekkere recepten.

27 november de 2e Zorg en Zekerheid loop in Lisse. Ik heb hoofdpijn en ben nog steeds niet topfit. Een tijd getwijfeld om te gaan. De avond tevoren over en weer appen met Mo of we zouden gaan of niet. We hadden allebei geen zin en voelden ons allebei verre van fit. Maar we zijn stoere chicks en gaan!! Gelopen maar vraag niet hoe ? Finish in 1.02 en kapot! Niet mijn beste zullen we maar zeggen… Wat kunnen die paar weken ziek zijn erin hakken zeg. Zó balen!

In november zou ik na een jaar Personal Body Plan overgaan naar spieropbouw maar dat is er door het gekwakkel ook niet echt van gekomen. In december ben ik hiermee pas echt begonnen. Wel een goede timing overigens want het is best prettig dat je in december meer kan eten ? Het lopen ging moeizaam dus ik concentreerde me even wat meer op de krachttraining. Wel nog een aantal trainingen meegedaan met het Tri-Team en zelf een paar keer gelopen. Ik heb me samen met het Tri-Team ingeschreven voor de Salland Trail (25 kilometer) op 11 maart 2017 dus ik heb wel een stok achter de deur om toch te blijven lopen. 4 december een start gemaakt met wat trailpaadjes en hoogtemeters in Meijendel. Heerlijk lopen, maar mijn kuiten staan op spanning…

Zondag 18 december was het plan een rondje Katwijk te lopen zo’n 12 kilometer, maar het feest hield na 3 kilometer bij Duinoord al op. Pijnscheut in mijn kuit die niet weg ging. Voelde niet goed, dus ben terug gaan wandelen. Klein spierscheurtje is de diagnose van de fysio. Te veel en te snel weer meer willen na een periode van ziek en moe zijn is volgens hem de vrij duidelijke oorzaak. Advies: 8 januari geen Z&Z wedstrijd en pas de eerste week van januari voorzichtig lopen indien pijnvrij. Ok, en bedankt!! Dat wordt dus de afsluiting van een fantastisch loop- en sportjaar. Niet lopen in de kerstvakantie en focussen op herstel. Dit is zuur.

Maar ondanks het vervelende einde van 2016 heb ik toch een topjaar gehad! Op naar weer een fantastisch (sport) jaar 2017!

1 januari 2017: helaas mijn traditie moeten doorbreken. Op 2 januari wel een rondje van een half uur pijnvrij kunnen lopen. Voorzichtig duur en intensiteit weer opbouwen nu. En hopen op een mooi 2017, vol met sportieve hoogtepunten. Of ik de 25 kilometer Salland Trail op 11 maart ga halen weet ik niet. Maar ik ga mijn stinkende best doen. En samen met Monique B ga ik in ieder geval in september de Disney halve Marathon doen inclusief een weekendje Parijs!

 

2016 was me het (sportieve) jaar wel!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Schuiven naar boven